Zo'n drie maanden geleden belde een van de innovatiefste verkeersontwerpers van Nederland Leon Lurvink me op. Zijn boodschap: hij hangt zijn potlood aan de wilgen én hij ziet in mij de opvolger van zijn gedachtegoed.

 

In de afgelopen twee decennia kwamen we elkaar geregeld tegen — en verrasten we elkaar steeds weer met projecten die we op eenzelfde manier aanvlogen. Een integrale visie op verkeer en ruimte, een participatieve aanpak en het lef om níet voor het standaardontwerp te kiezen. Dat bracht ons beiden succesvolle openbare ruimtes op, waar mens en verkeer mooi in balans zijn.

 

En nu vertrekt Leon naar Frankrijk, en neem ik het stokje over.

 

De afgelopen maanden hebben we alle kennis overgedragen — digitaal, maar ook via lekker ouderwetse boeken en rapporten — en eindeloos gesproken over projecten en de aanpak ervan. Vooral het Levende Straten programma is hierbij actueel; hierover later meer. Ook gaan we samen langs ons netwerk: Leon voor het afscheid, ik voor de kennismaking. Al is dat afscheid minder definitief dan het klinkt — bij nieuwe projecten kan ik altijd op Leon terugvallen, zodat een warme overdracht gegarandeerd is.

 

De eerste nieuwe projecten staan al gepland. En mijn deur staat open voor nieuwe vragen en projecten.

 

Leon, bedankt voor het vertrouwen. We spreken elkaar!